De presentatie wordt gedownload. Even geduld aub

De presentatie wordt gedownload. Even geduld aub

Hoe kon je.. Neem er rustig de tijd voor, dus zelf klikken!!!

Verwante presentaties


Presentatie over: "Hoe kon je.. Neem er rustig de tijd voor, dus zelf klikken!!!"— Transcript van de presentatie:

1

2 Hoe kon je.. Neem er rustig de tijd voor, dus zelf klikken!!!

3 Toen ik een pupje was maakte ik je aan het lachen met mijn rare bokkensprongen... Je noemde me 'je kleintje' en ondanks sommige kapot gekauwde schoenen en een aantal kapot gemaakte dekens werd ik je beste vriend. Als ik 'stout' was hief jij je vinger op en vroeg me "Hoe kon je?", maar dan kreeg je medelijden met me en rolde je me om en kriebelde op mijn buik....

4 Ik herinner mij de nachten van lekker tegen elkaar aan liggen in bed, waarbij ik luisterde naar dingen die je me toevertrouwde en je geheime dromen, het leven was perfect op dat moment. Samen maakten we lange wandelingen, renden in het park, maakten autoritten en stopten voor ijsjes, ik kreeg enkel het hoorntje omdat ijs slecht is voor honden, zei je. Ik deed lange dutjes in de zon in afwachting van jouw thuiskomst aan het eind van de dag.

5 Geleidelijk aan begon je steeds meer tijd te spenderen aan je werk en je carrière, ook ging je op zoek naar een maatje uit de mensenwereld. Ik wachtte geduldig op jou, ik hielp je met je soms gebroken hart en teleurstellingen, ik ging nooit tegen je tekeer als je een slechte beslissing had genomen en overrompelde je altijd met mijn vrolijkheid als je thuis kwam, ook toen je verliefd was.

6 Ze werd je vrouw en is geen 'hondenpersoon', maar ondanks dat verwelkomde ik haar in ons huis, ik probeerde haar affectie te tonen en gehoorzaamde haar. Ik was gelukkig omdat jij ook gelukkig was.

7 Toen de mensenbaby's kwamen deelde ik jouw opwinding. Ik was gefascineerd door hun roze kleur, hun bijzondere geur en ik wilde ook moeder van hun zijn. Maar jullie raakten ongerust, waren bang dan ik hen pijn zou doen en ik zat zodoende de meeste tijd opgesloten in een andere kamer of in een hondenmand. Ik wilde zo graag van hun houden, maar ik werd een 'gevangene van de liefde'.

8 Toen ze groter werden, werd ik hun vriend. Ze trokken aan mijn vacht, duwden zichzelf omhoog aan mijn wiebelende benen, staken hun vingers in mijn ogen, trokken aan mijn oren en beten me in mijn neus. Ik hield van alles dat met de kinderen te maken had en van hun aanrakingen, omdat jij dat vrijwel niet meer deed... De kinderen zou ik verdedigen met mijn leven als dat nodig zou zijn. Ik sloop vaak stiekem naar hun bed en luisterde naar hun angsten, onzekerheden en geheime dromen, samen wachtend op het geluid van jouw auto die de oprit op zou rijden.

9 Er was ooit een tijd dat andere mensen je vroegen of je een hond had en dat je op dat moment mijn foto uit je knip te voorschijn haalde en hen verhalen vertelde over mij. De afgelopen jaren antwoordde je slechts met "ja" en veranderde je van onderwerp. Van 'jouw hond' veranderde ik een 'zomaar een hond', en je vond iedere kostenpost ten aanzien van mij teveel.

10 Nu heb je werk gekregen in een andere stad, en jij en je gezin zullen gaan verhuizen naar een appartement waar ze geen huisdieren toestaan. Je nam de juiste beslissing voor je 'familie', maar er was een tijd dat ik jouw enige familie was.....

11 Ik was blij en opgewonden over de autorit tot we aankwamen bij het asiel. Maar toen rook ik de geur van honden en katten,... van angst,... verloren hoop. Je vulde het papier in en zei: 'Ik weet zeker dat jullie een goed thuis voor haar zullen vinden'. Ze gaven je een pijnlijke blik, ze begrepen de realiteit van een hond op middelbare leeftijd, ondanks dat ik er eentje was met “papieren”. Je moest de vingertjes van je zoontje van mijn halsband aftrekken toen hij schreeuwde: 'Nee papa! Alsjeblieft laat hen mijn hond niet afpakken!".

12 Ik maakte me zorgen om hem en om de les die jij hem net gegeven had over vriendschap en loyaliteit, over liefde en verantwoordelijkheid en over respect voor alles wat leeft. Je gaf me een afscheidsklopje op mijn hoofd en ontweek mijn ogen, je weigerde beleefd mijn halsband en riem mee te nemen. Je moest nog een deadline halen – en ik nu ook..

13 Na je vertrek, zeiden de twee aardige dames over je dat je vast al maanden wist dat je zou verhuizen en dat je geen enkele poging had genomen om voor mij een goed tehuis te vinden. Ze schudden beide met hun hoofd en zeiden "Hoe kon je..." Ze geven ons hier in het asiel zoveel aandacht als mogelijk is met hun drukke werk. Ze geven ons eten, natuurlijk, maar al dagen heb ik geen trek meer.

14 In het begin rende ik steeds naar de voorkant van mijn hok als ik iemand hoorde lopen, hopend dat jij het was, dat je van gedachte was veranderd en dat het allemaal maar een nare droom was... Of ik hoopte dat er misschien iemand was die medelijden met me had, die me zou redden. Toen ik me realiseerde dat ik de concurrentie met de vrolijke kleine puppies niet kon winnen, trok ik me terug naar het verste hoekje van m’n kennel en wachtte af..

15 Ik hoorde haar voetstappen toen ze me kwam halen aan het eind van de dag, en ik liep met haar terug de gang door naar een aparte kamer. Een gelukzalig stille kamer. Ze plaatste me op een tafel en aaide mijn oren en vertelde me dat ik me geen zorgen moest maken. Mijn hart bonkte in afwachting van wat er ging gebeuren, maar tegelijk voelde ik een zekere opluchting. De “gevangene van de liefde” haar dagen waren op.

16 Omdat het mijn aard was, had ik met haar te doen. De last die zij moet torsen is zwaar, dat wist ik, net zoals ik van jou iedere stemming kon aanvoelen. Voorzichtig plaatste ze een tourniquet om mijn voorpoot terwijl een traan over haar wang gleed. Ik likte haar hand op dezelfde manier als ik altijd bij jou deed om je te troosten, al die jaren geleden.

17 Met grote vaardigheid liet ze de naald in mijn ader glijden. Toen ik de steek voelde en de koele vloeistof die zich door mijn aderen verspreidde, ging ik slaperig liggen, keek haar in de ogen en fluisterde: hoe kon je..?

18 Misschien begreep ze mijn hondentaal, want ze zei: “het spijt me zo”. Ze hield me tegen zich aan en legde mij haastig uit dat het haar taak was ervoor te zorgen dat ik naar een betere wereld ging. Een wereld waar ik niet genegeerd, mishandeld of verlaten kon worden of voor mezelf moest zorgen – een plaats van licht en liefde, zo verschillend van dit aardse bestaan.

19 Met het laatste beetje energie dat ik nog had, probeerde ik haar met een laatste kwispel te vertellen dat mijn “hoe kon je” niet tegen haar gericht was. Ik dacht aan jou, lieve baas.. Ik zal altijd aan je denken en altijd op je wachten.. Ik hoop dat ieder in je leven dezelfde loyaliteit zal tonen als ik..


Download ppt "Hoe kon je.. Neem er rustig de tijd voor, dus zelf klikken!!!"

Verwante presentaties


Ads door Google