De presentatie wordt gedownload. Even geduld aub

De presentatie wordt gedownload. Even geduld aub

Albert Camus, De vreemdeling (1942) Els Jongeneel, RuG Spraakmakende boeken 23 januari 2014.

Verwante presentaties


Presentatie over: "Albert Camus, De vreemdeling (1942) Els Jongeneel, RuG Spraakmakende boeken 23 januari 2014."— Transcript van de presentatie:

1 Albert Camus, De vreemdeling (1942) Els Jongeneel, RuG Spraakmakende boeken 23 januari 2014

2 1 L'ÉtrangerAlbert Camus1942FranceFrance/Algérie [2Algérie 2 À la recherche du temps perduMarcel Proust France 3 Le ProcèsFranz Kafka1925Tchécoslovaquie 4 Le Petit Prince Antoine de Saint- Exupéry 1943France 5 La Condition humaineAndré Malraux1933France 6 Voyage au bout de la nuit Louis-Ferdinand Céline 1932France 7 Les Raisins de la colèreJohn Steinbeck1939États-Unis 8 Pour qui sonne le glasErnest Hemingway1940États-Unis 9 Le Grand MeaulnesAlain-Fournier1913France 1010 L'Écume des joursBoris Vian1947France1 Le Deuxième SexeSimone de Beauvoir1949France 1212 En attendant GodotSamuel Beckett1952IrlandeIrlande/France [3]France [3] 1313 L'Être et le NéantJean-Paul Sartre1943France 1414 Le Nom de la roseUmberto Eco1980Italie 1515 L'Archipel du Goulag Alexandre Soljenitsyne 1973Union soviétique 1616 ParolesJacques Prévert1946France 1717 AlcoolsGuillaume Apollinaire1913France 1818 Le Lotus bleuHergé1936Belgique 1919 JournalAnne Frank1947Pays-BasPays-Bas/Allemagne [4]Allemagne [4] 2020 Tristes TropiquesClaude Lévi-Strauss1955France 2121 Le Meilleur des mondesAldous Huxley1932Royaume-Uni2 1984George Orwell1949Royaume-Uni 2323 Astérix le Gaulois René GoscinnyRené Goscinny et Albert Uderzo Albert Uderzo 1959France 2424 La Cantatrice chauveEugène Ionesco1952France [5] 2525 Trois essais sur la théorie sexuelleSigmund Freud1905Autriche

3 ‘O mijn ziel, streef niet naar het eeuwige leven, maar buit het terrein van het mogelijke uit’ (Pindarus)

4 ‘Het is tijdens de afdaling dat Sisyfus voor mij interessant wordt. Dit is het uur van de waarheid, van het bewustzijn. Sisyfus, de machteloze, kent de ellende van zijn bestaan. De afdaling van de berg kan vreugdevol of ellendig zijn. Wanneer hij aan de aarde herinnerd wordt, hij naar het geluk terugverlangt, dan wint de rots. Maar die verpletterende waarheid wordt overwonnen wanneer zij wordt erkend. De mens weet dat zijn lot wordt bezegeld door de dood, dit is het wat zijn bestaan tot menselijk bestaan maakt. En dat menselijk bestaan is zijn trots. Sisyfus leert ons de goden te loochenen en rotsblokken op te tillen. De wereld zonder heer en meester is niet onvruchtbaar en is niet waardeloos. De strijd naar de top alleen vult het hart van een mens. Wij moeten Sisyfus gelukkig prijzen’ (‘Il faut imaginer Sisyphe heureux’).

5 ‘Om mij heen was nog steeds hetzelfde stralende, van licht verzadigde landschap. De schittering van de hemel was onverdraaglijk. Op een gegeven moment liepen we over een stuk weg dat onlangs nieuw geteerd was. Door de zon was de teer gebarsten. Je voeten zakten erin weg en maakten gaten in de glinsterende smurrie. De hardleren hoed van de voerman boven het rijtuig leek gekneed in die zwarte modder. Ik voelde me wat verloren tussen de blauw met witte hemel en de monotonie van die kleuren, het klevende zwart van het open teer, het doffe zwart van de kleding, de zwarte lak van de koets. Dat alles bij elkaar, de zon, de koets met zijn lucht van leer en paardenvijgen, van lak en van wierook, de vermoeidheid van een slapeloze nacht, het vertroebelde mijn blik en mijn gedachten.’ [p. 22 ]

6 ‘Toch heb ik de rechter maar uitgelegd dat mijn karakter [‘nature’, aard] zo in elkaar zat dat mijn gevoel dikwijls in de war raakte van mijn fysieke behoeften’ [75] ‘Ik had graag geprobeerd om hem […] uit te leggen dat het me eigenlijk nooit was gelukt ergens spijt van te hebben. Ik was altijd bezig met wat er ging gebeuren, met vandaag of morgen‘ [115]

7 ‘ Alsof die grote woede mij had gezuiverd van kwaad, ontdaan van hoop, ten overstaan van die nacht van tekens en van sterren, stelde ik me voor het eerst open voor de tedere onverschilligheid van de wereld. Door te ervaren hoe die aan mij gelijk was, hoe broederlijk haast, voelde ik dat ik gelukkig was geweest en het nog was.’ (140)

8 ‘ ’Ik had op een bepaalde manier geleefd en ik had op een andere kunnen leven. Ik had het een gedaan en het andere niet gedaan. Ik had een bepaald iets niet gedaan terwijl ik dat andere wel had gedaan. En wat dan nog? […] Niets, niets was van belang en ik wist heel goed waarom. Hij ook. Vanuit de diepte van mijn toekomst was er, gedurende heel dat absurde leven dat ik geleid had, een donkere adem naar mij opgerezen, dwars door de jaren heen die nog niet gekomen waren, en die adem nivelleerde op zijn weg al wat mij geboden was in de niet reëlere jaren dat ik wel had geleefd. […] Ook de anderen zouden op een dag veroordeeld worden. Ook hij zou veroordeeld worden. Wat kon het schelen of hij, beschuldigd van moord, werd geëxecuteerd omdat hij niet gehuild had bij de begrafenis van zijn moeder? Salamano’s hond was evenveel waard als zijn vrouw. De kleine robotvrouw was even schuldig als de Parisienne met wie Masson getrouwd was of Marie die zo graag wilde dat ik met haar trouwde. Wat kon het schelen dat Raymond net zo goed mijn kameraad was als Céleste die meer waard was dan hij.’ [138/139]

9 ‘…ik dacht even na en zei toen dat ik niet zozeer echte spijt voelde als wel een soort onbehagen’ (81).

10 ‘Geuren van de nacht, van aarde en van zout verfristen mijn slapen. De wonderbaarlijke vrede van die slaperige zomernacht drong in mij door als een vloed. Op dat moment, en aan de grens van de nacht, begonnen er sirenes te loeien. Ze kondigden het vertrek aan naar een wereld die mij nu voor altijd onverschillig was. Voor het eerst in lange tijd heb ik aan moeder gedacht. […] Zo dicht bij de dood had moeder zich blijkbaar bevrijd gevoeld en klaar om alles opnieuw te beleven. Alsof die grote woede mij had gezuiverd van kwaad, ontdaan van hoop, ten overstaan van die nacht van tekens en van sterren, stelde ik me voor het eerst open voor de tedere onverschilligheid van de wereld. Door te ervaren hoe die aan mij gelijk was, hoe broederlijk haast, voelde ik dat ik gelukkig was geweest en het nog was. Opdat alles volbracht zou worden en ik mij minder alleen zou voelen, restte mij nog de wens dat er veel publiek zou zijn op de dag van mijn executie en dat ze me zouden begroeten met kreten van haat’, pp. 139/140).

11 ‘Vandaag is moeder gestorven. Of misschien gisteren, ik weet het niet. Ik kreeg een telegram van het tehuis: ‘Moeder overleden. Morgen begrafenis. Hoogachtend’. Dat zegt niets. Misschien was het gisteren.’ Aujourd’hui, maman est morte. Ou peut-être hier, je ne sais pas. J’ai reçu un télégramme de l’asile: ”Mère décédée. Enterrement demain. Sentiments distingués”. Cela ne veut rien dire. C’était peut-être hier.’

12 Meursault Mersault (De gelukkige dood) mer sol mort saut


Download ppt "Albert Camus, De vreemdeling (1942) Els Jongeneel, RuG Spraakmakende boeken 23 januari 2014."

Verwante presentaties


Ads door Google